Siuk Bambam dan Siuk Bimbim dalam Bahasa Jawa

Guys, kali ini saya akan post sebuah cerita rakyat namun dalam Bahasa Jawa. Cerita ini berasal dari Kalimantan. Yah langsung aja kita lihat. Cekidot

Dhek  jaman biyen ana  bocah loro adhik kakak . Sing gedhe jenenge Siuk Bambam nanging adiknya jenenge Siuk Bimbim. Bocah loro iki yaiku bocah-bocah sing yatim piatu. Bapake seda nalika Siuk Bambam umure enam tahun. Nalika iku adike isih ana njero kandutan ibune. Ibune seda nalika Siuk Bimbim umur telung taun.

Saiki Siuk Bambam umure sepuluh taun kudu tanggung jawab marang adhine sing isih cilik. Dheweke nyambut gawe karo momong adhine sing isih cilik iku. Menyang endi wae adhine mesthi digowo. Dheweke kudu isa dadi bapak, kangmas, uga ibu kanggo adhine.

Nalika Siuk Bambam nang sawah, adhike diajak, digaweake omah-omahan karo dolanan kanggo nuroake adhine. Siuk Bambam ngelakoni penggaweyan iki nganthi taun-taunan. Saiki adhine wis bisa mlaku lan dolanan dhewe. Siuk Bambam tambah sayang karo adhine. Dhewekw ora wani ninggalake adhine dewekan. Dheweke isih tetep ngajak adhine menyang endi wae. Siuk Bambam mulai nguruki adhine kanggo nggunaake senjata sumpit kanggo berburu kewan. Siuk Bambam seneng amarga adhine cepet nangkep kabeh pelajaran sing diwenehake nang adhine utamane bab nyumpit. Adhike pinter migunaake perkakas kuwi. Mulane, dheweke sering ngajak adhine berburu ning alas.

Ing sawijining dina, esuk-esuk bocah loro kuwi budhal menyang alas. Nalika awan, loro-lorone teka ing omah meneh. “ Mas.. aku luwe lan kesel banget”.

“Kowe ngaso wae dik.” Ujar Siuk Bambam

Siuk Bimbim banjur turu amrga luwe banget lan kesel.

Siuk Bambam ngususi beras kanggo dimasak. Nanging genine ora bisa murup. Genine wis mati, biasane sawise masak genine kuwi ditutup karo awu supaya urip terus. Siuk  Bambang bingung wektu pemantik geni sing biasane digunaake kanggo nggawe geni ilang. Suwe digoleki ora ketemu.

Saiki dhweke kudu lunga menyang kampung. Nanging, dheweke mikirake adhine.
Arep digawa, Siuk Bimbim wis kadung kesel lan luwe. Nek ditinggal, mbutuhake wektu loro utawa telung jam nganthi mulih maneh.

Dheweke nangiake Siuk Bimbim. Bocah loro mau rembugan. Pungkasane Siuk Bimbim gelem ditinggal dhewekan sawetara Siuk Bambam lunga menyang kampong. Sadurunge lunga, dheweke pesen ning adhine menawa ora oleh metu saka omah nganthi dheweke mulih. Siuk Bambam janji marang adhine enggal mulih cepet-cepet.

Sasuwene ditinggal Siuk Bambam, adhine keturon. Dheweke tangi amarga wetenge krasa luwe. Dheweke nangis karo nyeluki jengenge kang mase.

“O…. Kangmasku Siuk Bambam. Marang burung dia tara tinu, kembang behas dia tara rapi.”

Artine : Dheweke nyeluki kangmase Siuk Bambam. Dheweke ngujar menawa manuk buruane wis bosok lan ora iso dibakar. Beras sing direndem kanggo dimasak wis ajur ora isa dimasak meneh “ bola-bali deweke nyeluki kangmase. Nalika kuwi, ana sawijining anak rakseksa lagi liwat. “ Wah” ujare. “Krungu-krungu ana swarane wong. Saiki aku bejo. Wis saminggu aku ora mangan opo-opo.Wetengku luwe banget.”Dheweke marani suwara kuwi. Ora let suwe, suwarane Siuk Bimbim krungu meneh.

Anak raseksa iku nyahuti, ”Bakmmm….” Karepe supaya wong sing nyeluk iku swarane mau sahutane wong sing diceluk. Siuk Bimbim sing ngira swarane kangmase sing nyahuti, dheweke banjur buka lawang. Langsung wae anak raseksa iku ngrawuk lan mangan nganthi entek adhine Siuk Bambam kuwi.

Sawise oleh geni, Siuk Bambam banjur mulih

Dheweke mlaku saya cepet. Dheweke wis mbayangake adhine turu amarga keluwen.

Saka adoh, Siuk Bambam nyeluki adhine nanging ora disahuti. Bola-bali dheweke nyeluki nanging ora ono sahutan, Siuk Bambam melbu menyang omah.

Nanging adhine ora ono. Tenggorokane krasa garing nyeluki adhine. Nanging swarane dhewe sing krungu. Dheweke ndeleng kahanan ing omahne. Mripate ora kedip nalika ndeleng ngisor. Ana setitik getih ing kunu. Getih kuwih didhelengi maneh. Ora adoh saka kunu, ana rambut.

“Ojo-ojo… iki getih lan rambute adhiku…”Siuk Bambam mbatin.

“Adhiku… ! Siuk Bimbim…”Siuk Bambam mbengok sakayane. Nanging adhine mesthi wae ora nyahuti dening dipangan raseksa.

Suwe-suwe serak lan swarane entek. Dheweke pungkasane ngerteni. Siuk Bambam suwe suwe kelingan menawa adhine wis mati.

“Bener… getih lan rambut iki… mesthi dhuwe ahiku sapa sing wis mateni ahiku ?”

Siuk Bambam kelingan critane almarhum bapake menawa ing Bukit Kaminting ing jajaran bukit raya ana sawijining telaga. Ing kana, ana banyu panguripan, banyu ajaib sing dijenengake Danum Kaharing Belom. Telaga iku panggonane ing pucuk Kali Kahayan wKali Barito. Jarene banyu panguripan iku bisa nguripake bangkai utawa sisa-sisa bangkai.

“ Aku arep nggolek banyu panguripan iku kanggo awakmu, adhiku…”Siuk Bambam ngomong ing awake dhewe.

Banjur dhweke ngadek. Siuk Bambam mlayu menyang Bukit Raya. Dheweke mlayu lan mlayu terus. Awan bengi tanpa mandheg, ora merduliake wetenge sing luwe lan terggorokane sing ngelak. Nyawane adhine luwih penting saka apa-apa.

Sawijining dina, sawise dheweke pancen kesel, dheweke rubuh ing pinggir telaga. Ing cedhak telaga kuwi ana wit ringin sing ngadek kokoh lan gedhe.

Banyu telaga kuwi katon bening kaya kaca. Mripate Siuk Bambam ulap nalika ndheleng banyu telaga sing manthulake sinar srengenge. Kesel, luwe, lan ngelak nggawe Siuk Bambam berjuang, dheweke ora sanggup ngadek, bisane mung mbrangkang lan mrambat nyedhaki pinggire telaga. Abot tenan usahane iki. Meh wae Siuk Bambam ora bisa ngobahake awake maneh, nanging nganggo sisa-sisa tenagane dheweke isa tekan pinggire telaga kuwi lan nyelupake tangane ing jero banyu. Aneh, sawise tangane nyelupake tangane ing jero banyu, sanalika tenagane mbalik pulih. Siuk Bambam banjur bisa ngadek lan mlaku. Langsung wae Siuk Bambam ngombe nayu telaga iku saakeh-akehe. Saiki rasa ngelak lan luwe wis ilang.

“Iki mesthi Danum Kaharing Belong… “ jare Siuk Bambam lega.

Dheweke mikir “ Piye carane nggawa banyu iki nang omah ?” akhire Siuk Bambam duwe cara. Dicopot udeng-udeng ing sirahe. Banjur dicelupake ing jero telaga. Sawise banyu nresep, udeng-udeng mau digulung banjur dheweke lari kaya kebo ketaton ninggalake panggonan kuwi. Mesthine mlakune isa pirang-pirang dina, nanging saiki bisa kelakon mung setengah dina wae.

Siuk Bambam tekan ngomah. Dheweke nggoleki getih, rambut, lan bathok sirahe adhine. Banjur ditetesi kanggo banyu panguripan.

“ Dewa… kula nyuwun tulung”ujar Siuk Bambam bola-bali.

Alon-alon getih lan rambut kuwi mbentuk awake manungsa. Siuk Bambam mlongo lan meh ora kedip ndeleng keajaiban kuwi.

Sawetara menit, ujug-ujug ngadeg Siuk Bimbim ing ngarepe Kangmase-Siuk Bambam. Siuk Bambam banjur ngrangkul adhine. Bocah loro mau tangis tangisan.

“Adhiku… opo satemene kedadiane ?”Siuk Bambam takon marang adhine

Siuk Bimbim banjur nyritaake kedadean sing maraake matine awake kuwi.

“Mesaake kowe adhiku, saiki ayo masak kowe mesthi wis luwe.”

Adhine manthuk. SAwise masak lan mangan ngathi wareg, bocah loro kuwi nggolek cara kanggo ngadepi raseksa kejem kuwi

“Sesuk isuk, kowe ethok-ethok keluwen lan celuk-celuk jenengku kaya wingi”

“Kepriye yen anak raseksa kuwi teka?”Siuk Bimbim takon

“Ojo Kuatir, aku arep ndelik ing nduwur loteng karo nggawa sumpitan lan Mandau.”

Wengi kuwi bocah loro mau ngaso. Sesuk isuk rencana iku dilakoni. Siuk Bimbim turu ing dhuwur klasa karo celuk-celuk kangmase.

“O…. Kangmasku Siuk Bambam. Marang burung dia tara tinu, kembang behas dia tara rapi.”

Sawise dibaleni, anak raseksa kuwi iku teka. Dheweke uga nyahuti kaya wingi ”Bak…mmm….”

Saya suwe swarane anak raseksa iku saya cedhak. Siuk Bambam nyiapake sumpitane kanggo bibidik pas ing lawang.

Nalika lawange dibuka lan katon awake anake raseksa, banjur Siuk Bambam nyebhulake sumpite. Anak raseksa kuwi njerit banter. Dheweke arep mblayu mbalik menyang pekarangan omah. Nanging racun ing jerone sumpit mau malah ngracuni awake banjur rubuh. Siuk Bambam mudhun saka loteng lan nancepake Mandau menyang gulune anak raseksa kuwi.

Sa’nalika anak raseksa kuwi mati. Siuk Bambam rangkulan karo Siuk Bimbim amarga wis slamet saka bebaya. Sa’banjure kuwi, bocah loro kuwi nguburake anak raseksa kuwi ing pekarangan omah. Saiki ora ono meneh wong sing arep nggangu bocah loro mau.

Sekian tips dari saya yang agak alay, kalo lebih ucap syukur, kalo kurang ketik di Comment.

Terima kasih : google.com, blogger.com,  Cerita Rakyat Nusantara terbitan GREISINDA PRESS, dan semua pihak yang ikut dalam pengerjaan. Saya Tegar Alwinata, Mohon Pamit. Sampai Jumpa.......